Puanım: 8.5 / 10
Akropolis, nispeten yüksek fiyatına rağmen “iyi ki almışım” dediğim nadir soyut/şehir kurma oyunlarından biri oldu. Antik Yunan temalı, üçgenimsi hex parçalardan oluşan kiremitleri üst üste istifleyerek kendi şehrini kurduğun, katmanlı bir tile-laying oyunu oynuyorsun.
Fiyatı Tuzlu Ama Karşılığını Veriyor
Bu tarz için fiyat bandı yukarıda; “bir deneyelim bakalım” diye sepete atılacak ucuz bir oyun değil. Buna rağmen, masaya her geldiğinde “tamam, bu para boşa gitmemiş” hissi veriyor çünkü tekrar oynanabilirliği yüksek, çözmesi keyifli bir puzzle sunuyor.
Oyunu birkaç kere oynayıp rafa kaldırmalık değil; oturup arka arkaya partiler yapınca hem taş ekonomisini hem de katmanlı yerleşimi daha iyi okuyorsun, bu da tatmini artırıyor. Yani parayı mekanik derinlikte ve materyal kalitesinde geri alıyorsun, laf olsun diye ödenmiş bir fark yok.
Etkileşim Yok Denecek Kadar Az – Ve Bilerek Öyle
Şunu net söylemek gerekiyor: Oyuncular arası doğrudan etkileşim çok zayıf. Temel yaptığın şey, ortadaki pazar sırasından kiremit almak; en fazla, başkasının isteyeceği taşı kaparak dolaylı olarak can sıkıyorsun. Ne saldırı var, ne alan kapma baskısı, ne de Cartographers’taki gibi haritaya “çöp” bırakma mekaniği.
Normalde “Kuzey Kaşifleri’ni bile etkileşimsizlikten eleştirirken burada susmak çelişki” diyebilirsin; ama Akropolis başka bir yeri dolduruyor. Oyun seni o kadar kendi puzzle’ına kilitliyor ki başkalarına fazla dokunmaman, burada tasarım tercihi. Zamanın;
- Taş ekonomisini çözmek,
- Hangi bölge türüne ne kadar yüklenmen gerektiğini tartmak,
- Ne zaman yükselip ne zaman yatay genişleyeceğini hesaplamakgibi kendi mikro kararlarınla doluyor.
Bu, sosyal etkileşim arayan masalar için eksik; ama soyut puzzle sevenler için fazladan oksijen alanı.
Materyal Kalitesi: Beklentiyi Aşan Seviye
Akropolis’i masaya koyduğunda ilk çarpan şey materyal kalitesi. Kiremitler kalın, ağır ve elde “ciddi oyun” hissi veriyor; çoğu ince kartonlu tile-laying oyuna göre bariz üst segmentte. Renkler net, ikonografi temiz, baskı kalitesi tatmin edici.
Şu cümleyi rahatlıkla kurabilirsin: “Şu ana kadar gördüğüm en iyi üretim kalitelerinden biri.” Puan kâğıtları, taş token’ları, genel baskı dili – hepsi fiyat etiketini bir nebze aklıyor.Tek gerçek sıkıntı: Kutu boyutu. Gereğinden büyük, yanına iki–üç oyun daha sığacak hacimde. Şehirler arası bir yolculukta çantaya attığında, sırf bu kutu yüzünden taşıma yükün artıyor.
Masa Alanı ve Oynanış Hissi
Oyun, şehir büyüdükçe masada ciddi yer istiyor; ama Knarr gibi absürt genişliklere ihtiyaç duymuyor. Yine de küçük kafede, dar masada, dört kişilik oyunda rahatsız edici olmaya yaklaşabilir.
Oynanış tarafında tur akışı basit:
- Ortak pazar sırasından bir kiremit seçiyorsun (ilerdeki için taş ödüyorsun),
- Kendi şehrine ya yeni bir katman olarak ya da yatay genişleyecek şekilde yerleştiriyorsun,
- Taş elde etmek için taş ocağı (quarry) kapatıyor, puan için doğru renkleri doğru yüksekliklere oturtmaya çalışıyorsun.
Bu kadar basit bir turn yapısının bu kadar fazla karar üretmesi, oyunun asıl gücü. Hangi bölge tipine (konut, tapınak, pazar, bahçe, kışla vs.) yüklenip hangi plazalarla çarpan yaratacağını çözmek, beynini rahatsız edici değil tatlı bir şekilde zorluyor.
Neden Bu Kadar Keyif Veriyor?
Bu oyun şurada parlıyor:
- Her hamlede uzun vadeli bir planla kısa vadeli taş ihtiyacı arasında kaldığın mikro ikilemler yaratıyor.
- Yüksek katmanlı şehirler kurdukça hem görsel tatmin alıyorsun hem de puan çarpanı büyüyor, bu da “bir tur daha atalım” hissini besliyor.
- Kurması, anlatması ve bitirmesi nispeten hızlı; karmaşıklık/fikir yoğunluğu oranı iyi ayarlı.
Yani etkileşim düşüklüğü, temiz ve odaklı bir puzzle hissiyle telafi ediliyor. Başkası seni sabote etmiyor, sen de sürekli “planım bozuldu” drama’sına girmiyorsun; tüm stres kendi optimizasyonunla sınırlı kalıyor.
Athena Ek Paketi ve Gelecek Potansiyeli
Oyunda “bunu da eklesek ne olurdu?” dediğin çoğu fikir, doğrudan Athena ek paketinde adreslenmiş durumda. Athena genişlemesi; yeni bölge tipleri, yeni puanlama şekilleri ve modüler kurallarla oyuna çeşitlilik ve stratejik derinlik ekliyor.
- Yeni distriktler ve farklı puan koşulları, seni alıştığın kalıpların dışına itiyor.
- Tanrıça mekaniğiyle, belirli şartları sağlayarak özel avantajlar alabiliyorsun; bu da tekdüze giden kararları hareketlendiriyor.
Temel oyundan memnunsun ama “bir kademe daha fazla varyasyon ve karar yoğunluğu” istiyorsan, Athena mantıklı bir sonraki adım. Senin “ek paketini de alıp denemek istiyorum” hissin, tam olarak bu tasarım hattının hedeflediği yer.
Puanım Neden 8.5?
Bu oyun 8.5 çünkü:
- Materyal kalitesi segmentinin üstünde,
- Tile-laying / şehir kurma tarafında hem sezgisel hem derin bir puzzle sunuyor,
- Fiyatı tuzlu olsa da tekrar oynanabilirliği ve tatmini bunu bir ölçüde dengeliyor,
- Athena ile beraber uzun vadeli raf ömrü olan bir sistem hâline geliyor.
Ama tam 9–9.5 bandına çıkamıyor çünkü:
- Oyuncu etkileşimi, strateji oyunları için bile fazla düşük kalıyor,
- Büyük kutu ve masa alanı ihtiyacı mobiliteyi kısıtlıyor,
- Tematik deneyimden çok soyut puzzle tarafında yaşıyor; tema senin için önemliyse, duygusal bağ zayıf kalabilir.
Özetle: Etkileşim beklentini makul seviyeye indirir, onu saf bir şehir kurma bulmacası olarak konumlandırırsan, Akropolis uzun süre pişman etmeyecek kalitede bir yatırım. 8.5, bu tarz bir oyun için gayet sağlam ve hak edilmiş bir not.